Na kolejnej paraolimpiadzie wystąpił dopiero w 1992, na igrzyskach w Barcelonie – już jako reprezentant niepodległej Słowenii. Nie powiodło mu się w rzucie oszczepem C7, w którym zajął jedenastą pozycję (29,24 m). Jednak na tych igrzyskach został pierwszym mistrzem paraolimpijskim reprezentującym Słowenię, zdobywając tytuły mistrzowskie w rzucie dyskiem C7 (37,34 m, rekord paraolimpijski) i pchnięciu kulą C7.
Startował jeszcze na paraolimpiadzie w Atlancie oraz na paraolimpiadzie w Sydney, jednak medale zdobywał tylko w pchnięciu kulą F36 (drugie miejsce z wynikiem 11,68 m) i F37 (drugie miejsce z rezultatem 12,29 m). W rzucie dyskiem F36 i F37 nie zdobywał medali.
Inne sukcesy Ośmiokrotnie zdobył tytuł mistrza świata oraz po dwa srebrne i dwa brązowe medale. Wielokrotnie zdobywał też medale mistrzostw Europy, ustanawiał rekordy świata w rzucie dyskiem w 1984, 1992 i 1994 roku. Karierę zakończył w 2006 roku.
Przypisy
Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Paraolimpijskich 1980 Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Paraolimpijskich 1984 Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Paraolimpijskich 1992 Kategoria:Medaliści Letnich Igrzysk Paraolimpijskich 2000 Kategoria:Niepełnosprawni lekkoatleci Kategoria:Słoweńscy niepełnosprawni sportowcy Kategoria:Urodzeni w 1965 Kategoria:Ludzie urodzeni w Mariborze Kategoria:Słoweńscy dyskobole