W okresach Yuan i Ming klasztor był odwiedzany przez japońskich mnichów szczególnie często.
Z powodu wojen i braku remontów, oryginalne budynki uległy prawie całkowitemu zniszczeniu. Obecnie jedynym pierwotnym budynkiem jest wysoka dzwonnica. Wielki dzwon klasztorny znajdujący się w niej, został odlany za panowania cesarza Yongle (永樂, 1402-1424) z dynastii Ming (1368–1644). Z okresu dynastii Song pochodzą trzy żelazne posągi oraz wielka stela, na której wyryto biografie mistrzów chan z różnych okresów.
Klasztor był kilkakrotnie niszczony i odbudowywany. Po 1949 roku klasztor był prawie całkowicie zrujnowany. Ocalały: główny pawilon, stele cesarskie cesarza Xiaozonga, kilka dużych dzwonów oraz żelazna kadzielnica pod kadzidełka. Od 1983 roku ruina klasztoru zaczęła być często odwiedzana przez różne grupy mnichów i w kwietniu 1997 roku zakończono w dużej mierze jego rekonstrukcję.
Kultura herbaty Klasztor ten stał się centrum kultury herbaty. Tu powstała ceremonia herbaty i filozofia chancha (禅茶) – herbaty chan. Z prostych spotkań mnichów poświęconych piciu herbaty zaczął się stopniowo rozwijać coraz bardziej wypracowany rytuał, wyrażający filozofię "herbaty chan".