Od 1922 służył w wojskach OGPU na Dalekim Wschodzie i jako politruk eskadronu kawalerii, od 1925 naczelnik komendantury pogranicznej Nikołajewsku nad Amurem, od 1926 naczelnik specjalnej Ochotniczej Komendantury Pogranicznej, w 1927 wyróżnił się podczas tłumienia zbrojnego antykomunistycznego buntu Winokurowa w Jakucji, w 1931 ukończył Wyższą Pograniczną Szkołę OGPU. Od 1931 pomocnik szefa wydziału szkoły ochrony pogranicznej i wewnętrznej OGPU, od listopada 1936 szef wydziału szkoleniowego 2 Szkoły Ochrony Pogranicznej i Wewnętrznej NKWD w Charkowie, od 1936 wieczorowo ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego w Moskwie, od 1937 szef 13. berezyńskiego oddziału pogranicznego na Białorusi, od 1939 szef sztabu Leningradzkiego Okręgu Pogranicznego, od września 1939 szef sztabu Zarządu Wojsk Pogranicznych NKWD Okręgu Leningradzkiego, 1939-1940 jako pomocnik dowódcy wojsk 15 Armii Ochrony Tyłów brał udział w wojnie z Finlandią. Od 29 lutego 1940 kombrig, a od 4 czerwca 1940 generał major. Od lipca 1940 szef Nadbałtyckiego Okręgu Pogranicznego.