Od lutego 1921 był funkcjonariuszem gubernialnej Czeki w Irkucku, a 1922–1923 politrukiem w Armii Czerwonej. Od sierpnia 1923 członek RKP(b), 1928–1931 funkcjonariusz GPU w Środkowej Azji, później w Wydziale Zagranicznym (INO) OGPU, rezydent OGPU w Niemczech, od 8 kwietnia 1934 zastępca, a od 1 czerwca do 10 lipca 1934 II zastępca szefa INO OGPU ZSRR. Od 10 lipca 1934 II zastępca, a od 21 maja 1935 do 31 sierpnia 1936 I zastępca INO GUGB, od 31 sierpnia do 25 grudnia 1936 zastępca szefa Tajnego Wydziału Politycznego GUGB. Od 25 grudnia 1936 do 4 marca 1937 zastępca szefa Wydziału IV GUGB, od 4 marca 1937 do 22 maja 1938 ludowy komisarz spraw wewnętrznych Białoruskiej SRR i równocześnie szef Wydziału Specjalnego GUGB Białoruskiego Okręgu Wojskowego, od 14 marca 1937 komisarz bezpieczeństwa państwowego III rangi, od 25 maja do 24 września 1938 szef Zarządu III NKWD ZSRR.
Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 1 kadencji. Odpowiedzialny za masowe represje na Białorusi, w tym za tzw.