Prośbę poparł pozytywną opinią, której 2 maja 1937 udzielił mu ówczesny dowódca 7 Dywizji Piechoty w Częstochowie, generał brygady Janusz Gąsiorowski, który do grudnia 1931 był jego przełożonym w GISZ. Swoje poparcie generał Gąsiorowski uzasadniał między innymi tym, że „w czasie choroby Pana Marszałka Piłsudskiego pełnił dyżury nocne przy Panu Marszałku, do której to służby oficerowie byli specjalnie dobierani”. 10 maja 1937 prośba wpłynęła do Biura Inspekcji GISZ i została przekazana Komisji Odznaki Pamiątkowej GISZProśba mjr. dypl. kaw. Jana Schaittera z 30 kwietnia 1937 i opinia gen. Gąsiorowskiego z 2 maja 1937, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/106, s. 361–362.. Przewodniczący Komisji Odznaki Pamiątkowej GISZ, generał broni Kazimierz Sosnkowski zawiadomił go, że decyzją z 13 maja 1937 Generalny Inspektor Sił Zbrojnych marszałek Polski Edward Śmigły-Rydz odmówił mu prawa do Odznaki Pamiątkowej GISZ. Zawiadomienie przewodniczącego Komisji zostało wysłane z GISZ dopiero 11 października 1937Projekt pisma L.dz. 1681/tjn. przewodniczącego Komisji Odznaki Pamiątkowej GISZ do mjr. dypl. Jana Schaittera i tzw. „koszulka sztabowa” do pisma L.dz. 1681/tjn., Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/106, s. 351-353..