Jan Stanisław Antoni Erazm Schaitter (ur. 6 maja 1898 w Tarnowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Jana Jerzego (1863–1939) i Ludmiły z Karpińskich (1872–1962) urodzony 6 maja 1898 w Tarnowie. Uczył się w c. k. Gimnazjum III w Krakowie.
W czasie I wojny światowej (od 20 sierpnia 1914 do 1 stycznia 1915) służył w Departamencie Wojskowym Naczelnego Komitetu Narodowego w Krakowie, a później w Polskiej Organizacji Wojskowej. Później został wcielony do cesarskiej i królewskiej armii. 14 października 1916 w macierzystym gimnazjum zdał egzamin dojrzałości „w terminie przyśpieszonym”, przewidzianym dla uczniów, którzy przed ukończeniem klasy VIII zostali powołani do służby wojskowej.
W 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. W latach 1918–1921 walczył w szeregach 2 pułku szwoleżerów rokitniańskich. Był ranny. 28 lutego 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej.