Cerkiew pozostała czynna do 1932, gdy została na polecenie władz radzieckich zamknięta i zaadaptowana na kwatery dla robotników budowlanych. W 1932 komitet obwodowy zdecydował o rozbiórce świątyni w celu wzniesienia na jej miejscu nowego domu mieszkalnego. Z cerkwi wyniesiono wówczas XVII-wieczne ikony z cyklu pasyjnego, przedstawiające modlitwę Chrystusa w Ogrójcu, Biczowanie, Chrystusa przed Piłatem, Chrystusa przed ludem, Koronowanie cierniem, Niesienie krzyża, Przybicie do krzyża, Ukrzyżowanie, Zdjęcie z krzyża, Złożenie do grobu, jak również XVIII-wieczne ikony świąteczne (Przemienienia Pańskiego, Zwiastowania, Spotkania Pańskiego, Chrztu Pańskiego, Wjazdu do Jerozolimy, Zmartwychwstania) i XVIII-wieczną kopię ikony Matki Bożej „Zmiękczenie Złych Serc”. Ostatni z wizerunków znalazł się w galerii urządzonej w Monasterze Nowodziewiczym, pozostałe – w Galerii Tretiakowskiej. Nie jest jasne, dlaczego od projektu rozbiórki cerkwi ostatecznie odstąpiono. Po II wojnie światowej w obiekcie mieściła się fabryka wyrobów elektrycznych, a następnie warsztaty konserwacji wyrobów metalowych. W latach 70. XX wieku budynek został odremontowany.