mnisi zajmowali się również zwalczaniem szerzącego się w regionie ruchu staroobrzędowego. Od 1699 monaster funkcjonował w jurysdykcji eparchii woroneskiej, której pierwszy ordynariusz, biskup Mitrofan, traktował mnichów z Diwnogorja z wielkim szacunkiem, nadał również monasterowi znaczne nadania ziemskie. Od 1714, gdy monaster musiał zrzec się trzech posiadanych młynów, głównym źródłem dochodów wspólnoty było prowadzenie gospodarstwa (uprawa roli i hodowla). W tym samym roku w Diwnogorju żyło dwunastu mnichów. Do 1755 w kompleksie klasztornym wzniesiono murowaną cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej, zaś trzy lata później – cerkiew Włodzimierskiej Ikony Matki Bożej.
W 1764, podczas sekularyzacji majątków klasztornych zarządzonej przez Katarzynę II, monaster stracił wszystkie swoje dobra i miał być zlikwidowany. Ostatecznie nie został zamknięty, lecz nie zaliczono go w poczet klasztorów etatowych, otrzymujących regularne wsparcie państwowe. W 1769 w monasterze pozostał tylko jeden mnich. W końcu XVIII w. ich liczba zaczęła jednak stopniowo rosnąć. Monaster ponownie posiadał majątek ziemski, uprawiany przez 327 chłopów pochodzenia ukraińskiego. Mimo to w 1786 klasztor został zlikwidowany, a ostatnich mnichów skierowano do monasteru w Korotojaku.