Na kanale znajdują się cztery śluzy: w Cernejvodzie, Agigei, Ovidiu i Midii.
Kanał przewidziany jest do prowadzenia zespołów barek z pchaczem. Zespół może liczyć do 6 barek o nośności do 3000 ton (całkowita długość zespołu 296 metrów, szerokość do 23 metrów). Kanał dostępny jest też dla statków o nośności do 5000 ton (nie przekraczających długością 138 m, szerokością 16,8 i zanurzeniu nie większym niż 5,5 m). Umożliwia transport w obydwu kierunkach. Ułatwia połączenie żeglugowe z portami Europy Zachodniej i centralnej oraz systemem kanałów Wołga-Don.
Historia i budowa thumb|left|200px|Rumuński znaczek pocztowy z 1951 roku, przedstawiający budowę Kanału Dunaj-Morze Czarne thumb|250px|Śluza na Kanale Dunaj-Morze Czarne Pomysł budowy kanału sięga XIX wieku. Dodatkowo – jak pokazały wydarzenia z 28 września 1940 r. (wkrótce po zajęciu Besarabii oddziały sowieckie zajęły wówczas kolejne sporne, w ich ocenie, tereny i zabroniły Rumunom nawigacji w tym rejonie, a w kolejnych miesiącach opanowały jeszcze kilka wysp w rejonie Delty Dunaju)Krzysztof Dach, Tadeusz Dubicki, Marszałek Ion Antonescu. Biografia żołnierza i polityka, Łódź 2003, s. 61. – Związek Radziecki miał ambicje kontrolowania ujścia Dunaju.