W 1935 roku założył Krakowskie Koło Towarzystwa Umiędzynarodowienia Łaciny, a w 1938 zaczął wydawać czasopismo Lygia, które propagować miało inicjatywy podejmowane przez to towarzystwo (do wybuchu wojny ukazały się jedynie 3 numery, których egzemplarze zachowały się w Bibliotece Uniwersytetu Toruńskiego oraz w Bibliotece Jagiellońskiej).

Jako nauczyciel języków klasycznych brał czynny udział w dyskusji nad metodami dydaktycznymi stosowanymi w nauczaniu języka greckiego i łacińskiego w polskich szkołach wywołanej m.in. reformą jędrzejewiczowską. Angażował się również w propagowanie żywej łaciny w Polsce. W latach 30. brał udział w wakacyjnych kursach języka łacińskiego (ang. Summer Schools of Latin) organizowanych przez Association for the Reform of Latin Teaching w Cambridge. Przebieg tych kursów oraz metody podczas nich używane opisywał m.in. na łamach Przeglądu Klasycznego.

Podczas II wojny światowej brał udział w tajnym nauczaniu. W listopadzie 1945 roku przeniósł się do Wrocławia, gdzie w latach 1946/47 zorganizował katedrę anglistyki i został jej pierwszym kierownikiem.