Po agresji ZSRR na Estonię w czerwcu 1940 kierował organami NKWD Estonii, w czerwcu-lipcu 1940 był komisarzem policji politycznej Tallina, w lipcu-sierpniu 1940 pomocnikiem dyrektora Departamentu Policji MSW Estonii, od 25 sierpnia 1940 do 26 lutego 1941 ludowym komisarzem spraw wewnętrznych Estońskiej SRR, a od 26 lutego do 31 lipca 1941 ludowym komisarzem bezpieczeństwa państwowego Estońskiej SRR, od 2 stycznia 1941 w stopniu starszego majora bezpieczeństwa państwowego ZSRR. Od października 1940 członek WKP(b), 31 lipca do 18 listopada nominalnie ponownie ludowy komisarz spraw wewnętrznych Estońskiej SRR, później w rezerwie Wydziału Kadr NKWD ZSRR, od 18 stycznia do 1 czerwca 1942 szef Oddziału 7 Wydziału 2 Zarządu 4 NKWD ZSRR, od 1 czerwca 1942 do 14 maja 1943 szef Oddziału 5 Wydziału 1 Zarządu 4 NKWD ZSRR, od 14 lutego 1943 komisarz bezpieczeństwa państwowego. Od 14 maja do 30 listopada 1943 szef Oddziału 5 Wydziału 2 Zarządu 4 NKGB ZSRR, następnie szef Grupy Operacyjnej NKGB w Estonii, a od 29 marca 1944 do 28 stycznia 1950 ludowy komisarz/minister bezpieczeństwa państwowego Estońskiej SRR, 9 lipca 1945 awansowany na generała majora NKWD. Od kwietnia 1950 zastępca ministra, później minister gospodarki komunalnej Estońskiej SRR, od sierpnia 1953 na emeryturze.