Edward Stenz (ur. 22 stycznia 1897 w Warszawie, zm. 21 lutego 1956 w Sztokholmie) – polski geofizyk.
Życiorys Ukończył Gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie i w 1917 zapisał się na Uniwersytet Warszawski (Sekcję Matematyczno-Fizyczną Wydziału Filozoficznego). W 1918 przerwał studia, by wstąpić do formowanego w tym czasie polskiego wojska (pełnił służbę obserwatora Głównej Stacji Meteorologicznej w Warszawie). W 1920 zdemobilizowany, powrócił na studia, które ukończył w 1923. W 1926 uzyskał doktorat na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie (praca Natężenie promieniowania słonecznego i insolacja w Warszawie). W czasie studiów objął asystenturę na UW. W 1925 zrezygnował z niej ze względu na nominację na kierownika Wydziału Morskiego Państwowego Instytutu Meteorologicznego w Nowym Porcie. W 1927 przyjął zaproszenie Henryka Arctowskiego na swego współpracownika na Uniwersytecie we Lwowie (Instytut Geofizyki i Meteorologii). W 1928 odbył podróż naukową do Poczdamu, Paryża i De Bilt, celem zapoznania się z nowoczesnymi metodami prac magnetycznych. Prowadził pomiary magnetyczne okolic Lwowa, a także kierował pracami stacji magnetycznej w Daszawie. W ciągu trzech sezonów letnich wykonał (wraz z prof. Henrykiem Orkiszem) zdjęcia bezwzględne na obszarze ponad 7300 km², złożone z 550 punktów pomiarowych.