Choć w nazwie tego obrzędu występuje pojęcie „ołtarza”, to w większości miejsc wykorzystywanych na zgromadzenia ewangelizacyjne brak jest miejsca uznawanego za „ołtarz” w nauczeniu religijnym (protestantyzm nie używa pojęć „świętych miejsc” i „kapłaństwa” w rozumieniu rzymsko-katolickim).
thumb|Wierni, którzy odpowiedzieli na wezwanie ewangelisty, by „wyjść do przodu” podczas Festiwalu Nadziei na Stadionie Legii w Warszawie (14 czerwca 2014)
Geneza Najwcześniejsi kaznodzieje ewangelikalizmu jak George Whitefield, Jonathan Edwards i John Wesley nie znali i nie stosowali tej praktyki. Wzywali słuchaczy do oddania się Chrystusowi w wierze, udzielali im porad duchowych, lecz nie wymagali publicznych, fizycznych aktów właściwych omawianemu obrzędowi.
Pierwsze dowody na stosowanie przez duchownych anglosaskich praktyki wezwania ołtarzowego pochodzą z końca XVIII wieku, lecz szeroko rozpowszechniła się ona podczas Drugiego Wielkiego Przebudzenia w Ameryce (Second Great Awakening in America). Realizowana była zwłaszcza w trakcie tzw. spotkań obozowych (camp meetings), rejonowych kilkudniowych zgromadzeń religijnych, urządzanych na otwartym terenie (uczestnicy zjeżdżali się zwykle z okolicznych miejscowości wozami i tworzyli na miejscu obozowisko), podczas których odbywały się nabożeństwa ewangelizacyjne.