Brytyjskie obawy przed rozszerzeniem się francuskich wpływów na indyjskie pogranicze poważnie wzrosły, a stosunki brytyjsko-birmańskie uległy dalszemu pogorszeniu. Po podpisaniu traktatu w styczniu 1885 roku[Maung Htin Aung 1967, s. 258]: Choć podpisany, traktat nie został przez Francję ratyfikowany w związku z upadkiem rządku Ferry’ego. francuski premier Jules Ferry powiadomił brytyjskiego ambasadora, iż ostatecznie układ nie zawiera żadnych klauzul dotyczących współpracy militarnej bądź politycznej. Gdy jednak w maju do Mandalaj dotarł francuski konsul jasne stało się, że Francuzom obiecano liczne koncesje kosztem Brytyjczyków. Mieli oni między innymi stworzyć bank i wybudować linię kolejową z Mandalaj do Taungngu w Birmie Brytyjskiej. Dodatkowo, brytyjskie kręgi gospodarcze w Rangunie i Kalkucie wiązały duże nadzieje z otwarciem nowych szlaków handlowych do Chin, które miałyby przebiegać przez – stanowiącą w takiej sytuacji przeszkodę – Górną Birmę. Mimo więc, że po utracie stanowiska przez Ferry’ego we francuskiej polityce wobec Birmy dokonał się zwrot i ambitne plany współpracy zostały zarzucone, Brytyjczycy byli już zdecydowani na zbrojną rozprawę z Thibawem.