Kluczową kwestią dla realizacji programu uprzemysłowienia i nadążenia za prężnie rozwijającą się Europą Zachodnią będą odpowiednio wyszkolone kadry techniczne, co za tym idzie, popularyzacja działalności technicznej oraz reforma szkolnictwa technicznego i zawodowego. Organizacje techniczne skupiły się na postulowaniu udostępnienia szkolnictwa zawodowego oraz wyższego szkolnictwa technicznego jak największej grupie młodych osób. Postulowano również o zatrudnienia inżynierów bezpośrednio w produkcji, upatrywano w tych działaniach klucz do odbudowy ekonomiczno-gospodarczej Polski.
Organizacje techniczne w latach 1919–1939 Już od 1919 roku zaczęto odczuwać potrzebę centralizacji przedstawicielstwa stowarzyszeń technicznych w Polsce, co zaowocowało w 1922 roku utworzeniem Stałej Delegacji Polskich Zrzeszeń Technicznych z siedzibą w Warszawie przekształconej w 1924 roku w Związek Polskich Zrzeszeń Technicznych z siedzibą w Warszawie. Z początku związek zrzeszał 18 stowarzyszeń, a w kolejnych latach liczba stowarzyszeń wzrosła do 25 liczących razem 6300 członków. Związek Polskich Zrzeszeń Technicznych określił na Zjeździe w czerwcu 1924 r.