Józef Prower (ur. 19 maja 1917, zm. 11 lipca 1976) – polski duchowny Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego (ZKE), muzyk, tłumacz, wydawca literatury religijnej, kaznodzieja i działacz wolnych chrześcijan.
Życiorys Urodził się 19 maja 1917 roku w Wiedniu. Po ukończeniu Konserwatorium Muzycznego w Katowicach wyjechał na fundowane przez wojewodę śląskiego stypendium do Anglii. Tu zapoznał się z nauką braci plymuckich. Podczas II wojny światowej zgłosił się jako ochotnik do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Służył jako tłumacz sztabowy.
W 1946 roku wrócił do Polski, zamieszkał w Bielsku-Białej. Pracował jako nauczyciel muzyki, a ponadto był kaznodzieją wolnych chrześcijan. W 1948 roku ożenił się z Anną Mrózek, nauczycielką muzyki i podjął pracę w szkole muzycznej w Chorzowie. Przez pewien okres pracował w Państwowej Filharmonii Śląskiej w Katowicach. Grał utwory na skrzypce, spośród kompozytorów najwyżej cenił Bacha.
4 czerwca 1948 roku UB założyło na niego oraz jego teściowi Józefowi Mrózkowi sprawę agenturalnego rozpoznania pod kryptonimem „Wierny”.
We wrześniu 1950 roku w ramach ogólnopolskiej akcji aresztowania duchownych ZKE został uwięziony przez Urząd Bezpieczeństwa.