W czasie II wojny światowej przebywała początkowo wraz z matką i ciotką w getcie w podwarszawskiej Falenicy. W getcie mieszkały prawie do jego likwidacji, opuszczając je w sierpniu 1942 roku. Następnie ukrywały się na Żoliborzu, w wynajętym pokoju przy ulicy Wyspiańskiego. Od tego czasu posługiwała się nazwiskiem Danuta Dąbrowska. W związku z zagrożeniem, matka umieściła ją w sierocińcu Rady Głównej Opiekuńczej, a następnie w klasztorze przy ulicy Kilińskiego. W klasztorze przeżyła powstanie warszawskie, a po jego upadku została wywieziona do Niemiec na prace przymusowe.
Po zakończeniu wojny powróciła do Polski i wraz z matką zamieszkała w Końskich, skąd we wrześniu 1945 roku powróciły do Warszawy. W tym samym roku zdała maturę i podjęła studia w Szkole Głównej Handlowej. W 1946 roku została przyjęta na Uniwersytet Warszawski, gdzie rozpoczęła studia w zakresie romanistyki i anglistyki. W marcu 1953 roku otrzymała stopień magistra w zakresie filologii francuskiej. Temat jej pracy magisterskiej brzmiał: Le problème de l’authenticité du Cinquième Livre de Rabelais. Podczas studiów zaangażowała się w działalność Zjednoczonej Żydowskiej Partii Robotniczej Poalej Syjon – Lewica – Ha-Szomer Ha-Cair.