na dwóch znanych egzemplarzach występuje odmienna inskrypcja: ВЛАДИМИРЪ А СЕ ЕГО ЗЛАТО [Władimir a se jego złato = Włodzimierz, a to jego złoto]. Na rewersie umieszczono wizerunek błogosławiącego Chrystusa trzymającego w drugiej ręce księgę Ewangelii, opatrzone napisem ІСУСЪ ХРИСТОСЪ [Isus Christos]. Wyglądem i wagą, a także sposobem bicia złatnik stanowił podobieństwo bizantyjskiego solida, będąc w istocie naśladownictwem monet Bazylego II i Konstantyna VIII. Ciężar ich obu (ok. 4,2 g) stał się z biegiem czasu podstawą ruskiej (rosyjskiej) jednostki wagi – zołotnika (4,222 g), stanowiącego 1/96 funta lub 1/48 grzywny (wagowej).
Pierwszy ujawniony złatnik został nabyty w Kijowie w 1796. Łącznie odnaleziono 11 egzemplarzy tej monety (większość z nich obecnie w zbiorach Ermitażu). Dotąd sporne pozostają zarówno wielkość jego emisji, jak i zasięg obiegu. Zdaniem jednych badaczy (W.W. Zwaricz) nie odgrywał istotnej roli jako środek nabywczy, będąc raczej oznaką siły i suwerenności państwa)Monety te szybko zanikają, a na ich miejsce w XI w. pojawiają się srebrne z pochodnymi wyobrażeniami (H. Fiedorow-Dawydow: Monety opowiadają o historii. Warszawa: PWN, 1966, s. 55n.).. Zdaniem innych, m.in. jego obecność w skarbach monet z Pińska i Kinburga świadczy, że w XI wieku uczestniczył w obiegu międzynarodowymМ.П.