Kapitan John Brannigan zgadza się na ultimatum, ale przedtem używa Broni Kazamatowej przeciw Haldorze i niszczy jego powierzchowność, ujawniając, że jest mechanizmem transportu Cieni.
Quaiche i Grelier giną, próbując opuścić uszkodzoną katedrę. Żołnierze katedr opanowują Nostalgię za Nieskończonością i niszczą kapitana Brannigana. Aura, Khouri i Vasko zostają uratowani przez Scorpia, który odradza jej pomoc Cieniom. Uważa on, że lepiej nie narażać się tajemniczej rasie Budowniczych Gniazd, która w rzeczywistości wytępiła Czmychaczy za ich kontakty z Cieniami.
Zarówno prolog jak i epilog powieści rozgrywają się mniej więcej w roku 3125, czterysta lat po wydarzeniach z reszty książki. W prologu anonimowa kobieta, i jej opiekun stoją na powierzchni planety Żonglerów Wzorców, na której trwa ewakuacja. Kobieta prosi swego opiekuna o zgodę na spędzenie na planecie jeszcze jednej godziny przed powrotem do swojego statku. Patrzy na gwiazdy i za pomocą przyrządu powiększającego stwierdza, że jedna z nich świeci kolorem zielonym. Epilog odkrywa, że kobieta jest w rzeczywistości starszą wersję Aury (a jej „opiekunem” jest Scorpio), oraz udziela informacji o wydarzeniach, które miały miejsce po bitwie na Heli. Dzięki nowym rodzajom broni uzyskanym od Budowniczych Gniazd ludzie pokonali Inhibitorów.