Badania kliniczne wykazały istotny związek między regresją blaszki miażdżycowej, ocenianą metodą ultrasonografii wewnątrznaczyniowej (IVUS), a zmniejszeniem ryzyka poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych. Stwierdzono, że każdy 1% spadek objętości blaszki wiąże się z około 20% redukcją ryzyka takich zdarzeń, co potwierdza wartość tego parametru jako wskaźnika skuteczności leczenia hipolipemizującego. Korzyści te zależą m.in. od czasu trwania terapii, wieku pacjentów oraz wyjściowego stężenia cholesterolu LDL i zaawansowania zmian miażdżycowych.

Historia Najstarsze opisane blaszki miażdżycowe u człowieka zostały stwierdzone u starożytych mumii. Obecność zwapniałych blaszek w dużych tętnicach potwierdzono w 2004 w badaniach tomografii komputerowej mumii sprzed ponad 5 tysięcy lat. W badaniu z 2013 blaszki miażdżycowe były obecne u 47 z 137 mumii z czterech różnych populacji (starożytny Egipt, starożytne Peru, przodkowie Indian Pueblo oraz Aleutów).

Leonardo da Vinci był jednym z pierwszych, którzy opisali istnienie blaszek miażdżycowych, zauważając, że „naczynia u osób