Przedłużeniem działalności rad do zakładów pracy były komitety kopalnianie, fabryczne i folwarczne. Miały być one – zgodnie z postulatami KPRP – łącznikami rad z masami i reprezentować całokształt interesów robotniczych wobec administracji zakładów. W Zagłębiu Dąbrowskim przejmowały nawet kontrolę nad produkcją. Komitety folwarczne powstały w Lubelskiem, Kieleckiem, w rejonie Ciechanowa, Włocławka, Kutna, Końskich, Kalisza, Sochaczewa, Skierniewic, Rawy i Płocka.
Na ziemiach byłego Królestwa Polskiego powstało ponad 100 rad skupiających około 500 tysięcy robotników i chłopów. Po wycofaniu się PPS-u, który miał w radach największe wpływy i innych partii oraz decyzji władz rady zlikwidowano w lipcu 1919.
Rady robotnicze na terenach Polski powstawały również podczas Rewolucji 1905. W lipcu 1944 r. Koło Robotnicze KRN, które miało koordynować faktyczne tworzenie i działalność komitetów fabrycznych i Wydział Robotniczy CKL, wydały pierwszą wspólną odezwę, w której wezwały załogi do obrony zakładów i urządzeń przemysłowych przed ewakuacją do Niemiec i do ich przejęcia w chwili wyzwolenia kraju. Bezpośrednio po wojnie, stosownie do nowego ustroju państwa, w 1945 r. wydano dekret o radach zakładowych, stanowiących reprezentacje robotników w przedsiębiorstwie.