Wiśnia nadwiślanka – lokalny typ wiśni sokowej, występujący w pasie nadwiślanym, od Ożarowa do Lipska. Wiśnia nadwiślanka znana jest też pod nazwami: słupska, słupianka lub słupiec, od nazwy miejscowości Słupia Nadbrzeżna, gdzie na początku XX w. pojawiły się jej pierwsze nasadzenia.
Historia Historia uprawy tej odmiany sięga około 120 lat wstecz. Do jej rozpowszechnienia przyczynił się Teofil Zając ze Słupi Nadbrzeżnej, który jako pierwszy posadził większą liczbę drzewek nadwiślanki – a nabył je od ziemianina Leszczyńskiego (na terenie dawnego majątku Leszczyńskich do dziś rozciągają się wiśniowe sady). Teofil Zając namówił w 1925 roku dyrektora szkoły w Słupi Nadbrzeżnej, Jana Krupę, aby pomógł w obsadzeniu wiśniami drogi do Tadeuszowa i wysłał do pracy swoich uczniów. Szybki rozwój uprawy wiśni nadwiślanki nastąpił w okresie międzywojennym, kupcy brali jej owoce „na pniu”. Zwiększający się areał nasadzeń zmusił producentów do poszukiwania nowych kanałów dystrybucji. Jednym z nich okazała się droga wodna: statki kursujące na trasie Warszawa–Sandomierz regularnie zabierały transport wiśni do stolicy.