Pałac Wańkowiczów w Ślepiance Wielkiej – klasycystyczny pałac w Mińsku na Białorusi, pomnik architektury przy ul. Filimonowa 24, nad rzeczką Ślepnią. thumb|upright|left|Edward Wańkowicz (1793–1872) thumb|upright=1.2|Zjazd rodzinny w Wielkiej Ślepiance 30 czerwca 1910 roku z okazji ślubu Julii Wańkowiczówny, siostry Piotra, z Mieczysławem Jałowieckim (Wieś Ilustrowana, 1910)
Historia Ślepianki Ślepianka, około 6 km na wschód od centrum Mińska, była znana od XVI wieku. Pierwotnie była dziedzictwem Radziwiłłów. W okolicach połowy XVIII wieku stała się własnością rodziny Wańkowiczów. Wtedy Aleksander Wańkowicz podzielił Ślepiankę na dwie części, dla swoich dwóch synów: Ślepiankę Wielką, położoną bliżej centrum Mińska, otrzymał Stanisław (zm. 1812), a Małą – bardziej odległą od miasta – otrzymał Melchior (1775–1842). Po Stanisławie dziedzicem Ślepianki Wielkiej był jego syn Edward (1793–1872), najmłodszy syn Edwarda Władysław (1839–1888). Po śmierci Władysława majątek ten przejął jego najstarszy brat Zygmunt (1820–1891), a po nim – syn Zygmunta Piotr (1866–1936), ostatni właściciel Ślepianki. Do majątku Ślepianka w II połowie XIX wieku należały prawie całe przedmieścia Mińska.