thumb|Wręczenie sztandaru 43 pp w Dubnie. Gen. Jan Romer wręcza sztandar d-cy pułku płk Benedyktowi Chłusewiczowi thumb|Uroczystość wręczenia sztandaru Samodzielnej Brygadzie Strzelców Podhalańskich – Malestroit, 1940-04-10 Benedykt Chłusewicz (ur. w WilnieWojskowe Biuro Historyczne Benedykt Chłusewicz, zm. 28 września 1951 w Londynie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Wincentego i Konstancji z Szynkowiczów. Uczęszczał do gimnazjum realnego w Wilnie.
Po ukończeniu szkoły średniej w 1912 roku wstąpił do Wileńskiej Wojskowej Szkoły Piechoty. Do 2 września 1917 roku służył w Armii Imperium Rosyjskiego. W 1914 roku mianowano go na stopień podporucznika, z przydziałem do 204 pułku piechoty. Walczył na froncie zachodnim, jako dowódca kompanii i baonu. W 1915 roku był dwukrotnie ranny: pod Lubaczowem i Grabowcem. W tym też roku uzyskał awans na porucznika. Otrzymał szereg odznaczeń bojowych. W 1916 roku został mianowany podkapitanem, a w 1917 roku kapitanem. Po rewolucji rosyjskiej w 1917 roku pracował nad zorganizowaniem wojskowych Polaków i w kwietniu tego roku został prezesem Związku Wojskowych Polaków X Armii rosyjskiej. Od 2 listopada 1917 roku do 31 października 1918 roku służył w I Korpusie Polskim gen. Józefa Dowbór-Muśnickiego.