Rohiń (biał. Рагінь; ros. Рогинь) – wieś na Białorusi, w rejonie budzkim obwodu homelskiego, około 19 km na północ od Bud Koszelewskich, stolicy rejonu, nad Czeczorą, dopływem Sożu.
Historia Pierwsza wzmianka o Rohiniu pochodzi z XVI wieku, była to wieś w óczesnym powiecie rzeczyckim. Według miejscowych przekazów majątek ten został nadany w 1604 roku przez króla Zygmunta III Wazę Janowi (Iwanowi) Woyniłłowiczowi herbu własnego. W I połowie XVIII wieku Rohiń przeszedł na własność Franciszka Kazimierza Dernałowicza, sędziego grodzkiego rzeczyckiego. Od tego momentu wieś ta należała do rodziny Dernałowiczów herbu Lubicz do końca I wojny światowej.
W wyniku I rozbioru Polski tereny te weszły w skład Imperium Rosyjskiego.
Pod koniec XVIII wieku rodzina właścicieli zaczęła używać podwójnego nazwiska: Doria-Dernałowicz. Ostatnim właścicielem majątku był Stefan Doria-Dernałowicz (1862–1951).
W 1845 roku w majątku były młyny, zakład foluszniczy i karczma. W 1863 roku wybudowano szkołę (w której w 1889 roku uczyło się 45 uczniów, w 1907 – 66 uczniów). W 1886 roku istniała tu cerkiew św. Mikołaja, zakład garbarski. W 1895 roku działała gorzelnia. Według spisu w 1897 roku we wsi istniały: drewniana cerkiew, szkoła, sklep spożywczy, karczma, a we dworze – gorzelnia i młyn wodny.