Rawanicze (błr. Раванічы; ros. Рованичи) – wieś na Białorusi, w rejonie czerwieńskim obwodu mińskiego, około 23 km na północny wschód od Czerwieńska.
Nazwa Nazwa miejscowości pochodzi od nazwy plemienia Dregowicze.
Historia Pierwsza wzmianka o Rawaniczach jako własności rodziny Gasztołdów pochodzi z 1535 roku. Według spisu z 1549 roku we wsi znajdowało się 68 domów. Spis z 1667 roku świadczy o tym, że miejscowość licząca 33 dymy (czyli domy) należała do Krzysztofa Haraburdy herbu Abdank, a w 1690 roku – do braci Jana i Krzysztofa Haraburdów. W 1700 roku właścicielem majątku został książę Mikołaj Franciszek Ogiński, marszałek wołkowyski, miecznik wielki litewski, podskarbi nadworny litewski, kasztelan trocki, starosta radoszkowicki, berżnicki i jaswoński. Według Słownika geograficznego Królestwa Polskiego Rawanicze były w XVIII wieku królewszczyzną, stanowiąc część dzierżawy ochełnickiej. W 1771 roku Rawanicze i kilka sąsiednich wsi dzierżawili Pawlikowscy. Sejm Rozbiorowy 1773-1775, poza zatwierdzeniem I rozbioru Polski podjął szereg innych decyzji, w tym przekazanie dzierżawy ochełnickiej Antoniemu Tołłoczce, wojskiemu wołkowyskiemu. W 1790 roku dobra te kupił cześnik Antoni (albo Andrzej) Słotwiński, który ufundował tu 2 kościoły: w 1790 roku katolicki, pw. św.