Poza tym był wykładał matematykę w Konstatynowskiej Szkole Artylerii oraz na Wyższych Żeńskich Kursach (Bestużewskich), także w Instytucie Inżynierów Komunikacji oraz w Instytucie Elektrotechnicznym w Petersburgu.
W latach 1902–1907 profesor nadzwyczajny w katedrze matematyki w Państwowym Instytucie Politechnicznym w Sankt Petersburgu im. Piotra Wielkiego. W latach 1905–1907 był profesorem zajmującym się sprawami studenckimi i odpowiedzialnym za bursy studenckie. W 1907 roku, po ujawnieniu działalności tajnych organizacji studenckich na politechnice, ostał aresztowany i skazany razem z ówczesnym rektorem Politechniki, ks. Gagarinem na trzy lata pozbawienia prawa do służby państwowej i samorządowej. Przez trzy następne lata nadal wykładał na Politechnice, ale w charakterze profesora kontraktowego. W latach 1912–1919 po powrocie na uczelnię był profesorem katedry matematyki od 1915 do 1917 także dziekanem wydziału inżynierii budowlanej, a od 1917 do 1918 prorektorem. Po wybuchu rewolucji rosyjskiej w 1917 uaktywnił się politycznie. W lipcu 1917 stanął na czele Polskiego Związku Radykalno-Demokratycznego na Litwie i Białorusi, utworzonego w Petersburgu, który domagając się reformy rolnej i poprawy sytuacji robotników głosił program zbliżenia wszystkich narodowości tych krajów i ich niepodległości.