Beta Persei Aa Płaszczyzna orbity centralnego układu podwójnego znajduje się niemal na naszej linii widzenia, wskutek czego regularnie obserwuje się zaćmienia jaśniejszego składnika przez słabszy. Częściowe zaćmienia słabszego składnika przez jaśniejszy są niewidoczne dla oka, ale wykrywalne dla sprzętu pomiarowego. Najjaśniejsza gwiazda układu (β Per Aa1, właściwy Algol) należy do typu widmowego B8 V. Ma ona temperaturę i jest 95 razy jaśniejsza od Słońca w zakresie widzialnym (170 razy po uwzględnieniu znacznej emisji w ultrafiolecie). Gwiazda ta ma masę 3,6 razy większą niż Słońce i promień 2,9 ; ma kształt bliski kulistemu.
Drugi składnik tworzący układ zaćmieniowy (β Per Aa2), to podolbrzym typu K0 IV. Ma temperaturę tylko 4500 K i jasność 4,5 raza większą niż Słońce. Gwiazda ta ma masę ok. 0,8 i średni promień ok. 3,5 razy większy niż promień Słońca; wypełnia swoją powierzchnię Roche’a i jest wyraźnie odkształcona przez oddziaływanie grawitacyjne towarzyszki. Gwiazdy dzieli w przestrzeni tylko 9,9 km.
Paradoks Algola