Pierwotny projekt to rama stalowa o wymiarach 5 × 11 × 2,4 m kryta cynkowaną blachą. Na obu końcach znajdowały się ścianki ze sklejki z drzwiami i oknami. Od wewnątrz ściany były uszczelnione i wyłożone płytami wiórowymi; podłoga była drewniana. Barak można było postawić na podłożu betonowym, utwardzonym, względnie też bezpośrednio na ziemi (wymogiem było splantowanie i wyrównanie powierzchni gruntu, by konstrukcja nie ulegała deformacji, tym samym zapobiegało to powstawaniu nieszczelności). Pierwsze egzemplarze zostały wykonane ze stali niskiej jakości, ale już wkrótce zamówiono konstrukcje odporne na rdzewienie, a na pacyficznym teatrze działań Stany Zjednoczone wykorzystywały tzw. „Pacific huts”, baraki o identycznym kształcie, ale zbudowane z drewna świerkowego. Wadami tych konstrukcji była ich mała odporność na takie zjawiska atmosferyczne jak tajfuny i cyklony. Żołnierze użytkujący baraki narzekali na rdzę, która jednak pokonywała cynkowaną blachę, szczególnie w regionach o wysokiej wilgotności powietrza i częstych opadach, ale przede wszystkim na wysoką temperaturę, jaka panowała we wnętrzach mocno nasłonecznionych baraków.