Księga Przepowiedni () – kompilacja apokaliptycznych religijnych objawień napisana przez Krzysztofa Kolumba pod koniec jego życia, prawdopodobnie w obecności jego przyjaciela Gaspara Gorricio, mnicha z zakonu Kartuzów. Książka została napisana między wrześniem 1501 a marcem 1502 i była dopełniana aż do 1505.
Ten swego rodzaju dziennik przekazuje średniowieczny pogląd, że zanim Jezus Chrystus ponownie przyjdzie na ziemię, muszą nastąpić pewne zdarzenia: Chrześcijaństwo musi być rozszerzone na cały świat. Eden musi zostać odnaleziony. W średniowieczu powszechne było twierdzenie, że rajski ogród musiał znajdować się na szczycie wielkiego wzgórza, by nie został naruszony przez biblijny potop. Po przybyciu do Wenezueli w 1498 roku, Krzysztof Kolumb mógł pomyśleć, że na pokrytej zielenią skale znajduje się ogród ze Starego Testamentu z Biblii. Musi nadejść ostatnia krucjata, która wyzwoli Ziemię Świętą z rąk Muzułmanów, by Chrystus mógł wrócić do miejsca, w którym się urodził i zmarł: Jerozolimy. Musi zostać wybrany Ostatni Cesarz Świata – Kolumb wybrał Królów Katolickich, Ferdynanda i Izabelę, którzy byli według niego odpowiedni z powodu ich ogromnej władzy i przekonań religijnych.