za ostatniego w szeregu tych mitografów uznać należy średniowiecznego Jana Tzetzesa (XII w.).

W literaturze łacińskiej dorobek mitografów, korzystających zresztą w znacznej mierze z osiągnięć Greków, przedstawia się znacznie skromniej. Rzymianie od III w. p.n.e. zapoznawali się z mitami greckimi w opracowaniu literackim. Z utworów wcześniejszej mitografii korzystał niewątpliwie Owidiusz; sporo materiału mitograficznego zawarto w komentarzach do utworów Wergiliusza. W czasach Nerona swój wkład wnosi filozof Kornutus (De natura deorum). Późniejsze przekazy z Owidiusza zawdzięczać należy Laktancjuszowi PlacidusowiNiekiedy mylonemu z chrześcijańskim pisarzem Laktancjuszem (Lucjusz Cecyliusz Firmianus Laktancjusz). (Argumenta Metamorphoseon Ovidii). Spośród liczących się rzymskich mitografów należy wymienić w II w. n.e. erudytę Gajusza HyginusaUchodzącego za bibliotekarza Augusta, choć obecnie jest to kwestionowane; wśród dwóch postaci tego nazwiska odróżnia się od niego Hyginusa Mitografa., autora Fabulae, oraz pod koniec V wieku – Fulgencjusza z jego Mitologiae.