Budynek Radinga stanął w pobliżu skrzyżowania ulicy Tramwajowej, wówczas Uechtritzweg z ulicą Zygmunta Wróblewskiego, wtedy Grüneicher Weg. Oznaczony został numerem porządkowym 7, w bezpośrednim jego sąsiedztwie znajdowały się dwukondygnacyjny dom nr 3–6 z ośmioma mieszkaniami zaprojektowany przez Gustava Wolfa oraz jednoklatkowy wielorodzinny dom nr 9 autorstwa Emila Langego z dostawionym szeregiem domów jednorodzinnych o numerach 10–22. Między domem Radinga a jednoklatkowcem Langego miał stanąć jeszcze budynek z garażami o numerze 8 również autorstwa Radinga, jednak z nieznanych powodów nie został zrealizowany.
Rading jako współtwórca osiedla pragnął wybudować i zaprezentować zwiedzającym wystawę dom, który stałby się ucieleśnieniem dwóch idei jakie chciał już od pewnego czasu wprowadzić w życie, a którymi zajmował się dotąd jedynie teoretycznie. Pierwszą z nich była koncepcja elastycznego mieszkania, które można byłoby dostosowywać do indywidualnych potrzeb właściciela. Było to możliwe dzięki zastosowaniu konstrukcji szkieletowej, ściany działowe nie miały wówczas właściwości nośnej, można było je zatem ustawiać w dowolnej konfiguracji. Powstał więc budynek, w którym na każdym piętrze znajdowało się osiem mieszkań o tej samej powierzchni, lecz każde z nich miało inny układ i proporcje poszczególnych pomieszczeń.