ocalała Górna Borownica, której nie atakowano.
Około godziny 6. oddział „Chrina” wycofał się z niewiadomych powodów; pół godziny później uczynił to także oddział „Hromenki”. W trakcie walki straciły one 6 zabitych i 1 śmiertelnie rannego oraz 5–8 lżej rannych.
Po zbrodni Po zbrodni Polacy pozostali przy życiu zebrali się przy kościele. Na plebanii udzielano pomocy rannym. Do Birczy wysłano gońców z wezwaniem pomocy, która nadeszła następnego dnia. Kilkudziesięciu milicjantów ewakuowało ocalałych Polaków do Birczy.
Część zabitych pochowano obok kościoła, niektórych rodziny pochowały w indywidualnych grobach. Pewna część ofiar zbrodni w ogóle nie została pochowana. „Chrin” wspominał o fetorze rozkładających się ciał w lesie borownickim latem 1945 roku.
Polacy powrócili do Borownicy w 1947 roku i odbudowali wieś.
14 czerwca 1996 na miejscu zbrodni postawiono pomnikSzczepan Siekierka, Henryk Komański, „Przewodnik - pomniki, tablice pamięci i mogiły na terenie obecnej Polski ofiar ludobójstwa dokonanego na Polakach przez OUN i tzw. UPA 1939-1947”, Wrocław 2007, s. 175.
Przypisy
Zbrodnia w Borownicy Zbrodnia w Borownicy Kategoria:Masakry w Polsce Kategoria:Zbrodnie nacjonalistów ukraińskich na terytorium współczesnej Polski Kategoria:Zbrodnie oddziałów SKW