Władca wybudował także ufortyfikowane wioski, jak na przykład Angolalla na terytorium Abichu. Poszerzył terytorium Szeua o Bulgę, Karayu, Arsi, oraz tereny zamieszkane przez Guragów. Sahle Syllasje kontynuował politykę swojego przodka Amhy Ijasusa, utrzymując obszar buforowy na północy, złożony z terenów zasiedlonych przez przywódców plemion Jedżu i Wollo Oromo. Pozwoliło to królowi Szeua odgrodzić się od północnych władców takich jak Ali II „Mały” z Jedżu, którzy kontynuowali wojnę domową, charakterystyczną dla okresu Zemene mesafynt.
Próby zjednoczenia Cesarstwa Etiopii thumb|Sahle Syllasje siedzący w oknie podczas rozprawy sądowej Pod koniec swojego panowania, Sahle Syllasje dążył do koronacji na cesarza Etiopii. Prowincja Szeua urosła wówczas do największej potęgi spośród wszystkich, konkurujących między sobą regionów Etiopii. Sprzyjał temu konflikt pomiędzy Gonderem a Tigraj. Syllasje chciał uzyskać poparcie Kościoła Etiopii do zjednoczenia kraju pod przewodnictwem Szeua. Budował nowe kościoły. W 1840 poparł odłam teuahdo w Kościele i uznał go za obowiązującą wiarę. W 1841 Sahle Syllasje nawiązał stosunki dyplomatyczne z przedstawicielem władz brytyjskich w Indiach. Major William Cornwallis Harris, przybyły w tym roku do Szeua podpisał z negusem Syllasje układ o przyjaźni.