Według tej hipotezy woda w cysternie mogła służyć do rozcieńczania wytłoczonej oliwy, w celu ułatwienia jej spływu do wydzielonego miejsca.
W IV wieku górna część groty stała się kaplicą skalną, a dolna z cysterną przemieniała się z czasem w nekropolię Autor zauważa, że na innych znaczących dla chrześcijaństwa grotach w Jerozolimie i Palestynie wznoszono kościoły lub bazyliki, tę grotę natomiast starano się najwyraźniej zachować w formie pierwotnej, by tak zachować pamięć odbywających się w niej spotkań Jezusa z Apostołami. Wykopaliska archeologiczne pozwoliły zidentyfikować 42 pochówki, zlokalizowane pod posadzką mozaikową w części prezbiterium i we wnękach ściany przy cysternie, oraz wielki grobowiec w ziemi dolnej części groty. Niektóre pochówki pochodzą z okresu bizantyjskiego, inne z czasu wypraw krzyżowych, a nawet z okresu późniejszego. Znalezione zostały również inskrypcje żałobne w języku greckim i arabskim (pismo kufickie). W posadzce przy cysternie jest napis w języku greckim: KE ANAPAUS(ON) – „Panie, udziel pokoju” W ciągu wieków nieszczęśliwie została zniszczona dalsza część inskrypcji, co uniemożliwia określić imiona zmarłych.. Z kolei pismo kufickie zachowane na płycie marmurowej grobu o numerze 15. zawiera 112.