Jaskinia Burrowsa (ang. Burrows Cave) – rzekoma jaskinia znajdująca się w południowo-wschodniej części amerykańskiego stanu Illinois, mająca zawierać artefakty świadczące o istnieniu w starożytności kontaktów transatlantyckich pomiędzy światem śródziemnomorskim a kontynentem amerykańskim. Przez większość badaczy uznawana jest za archeologiczną mistyfikację.
Jaskinia miała zostać odkryta przypadkowo w 1982 roku przez grotołaza Russella Burrowsa podczas wyprawy terenowej. W bliżej nieznanym miejscu Burrows wpadł jakoby do rozpadliny w ziemi, gdzie odkrył grotę z wyrytymi na ścianach wizerunkami ludzkimi przypominającymi mieszkańców Starego Świata, kilka pochówków oraz olbrzymią kamienną trumnę ze szkieletem mężczyzny. Z wnętrza jaskini miał wydobyć skarbiec liczący około 4 tysięcy przedmiotów, m.in. brązową broń i złote tabliczki pokryte pismem podobnym do tych używanych w starożytności w basenie Morza Śródziemnego. Znalezisko zyskało sobie uznanie wśród zwolenników poglądu o istnieniu żeglugi transatlantyckiej w starożytności;