Ówcześni właściciele Kłaczyny, członkowie rodu Bierchin, wznieśli budowlę o drewnianej konstrukcji szkieletowej na murowanym przyziemiu. Całość wsparto o mur obronny i wzmocniono skarpami. Śląską rezydencję przedstawił w szkicowniku Leonard Dorst von Schatzberg w 1839. Zamek miał gęstą kratownicę ryglową z zastrzałami w kształcie litery K. Górna kondygnacja była nadwieszona na wspornikach, wysuniętych poza lico ściany dolnej. Obiekt w 1850 r. spłonął. Dzieła zniszczenia dokonały pioruny które w l. 1877 i 1891 - dwa razy trafiały w budynek. Później miejscowi chłopi rozebrali resztki budowli zabierając na swoje potrzeby łupek i kamień ciosany z którego zamek był zbudowany. Dzisiejsze ruiny to drobne fragmenty murów i fosy, pozostałość narożnej baszty oraz rozsypane pośród traw kamienie z murów; wszystko to znajduje się na zachodnim brzegu Nysy ok. 300 m na południe od mostu na drodze Roztoka-Bolków.
Przypisy
Bibliografia Rezydencje ziemi świdnickiej, zespół redakcyjny: W. Rośkowicz, S. Nowotny, R. Skowron, Świdnica 1997, s. 25 Słownik geografii turystycznej Sudetów. Pogórze Kaczawskie, tom 7, pod red. Marka Staffy, Wydawnictwo I-BiS, Wrocław 2002,
Kategoria:Kłaczyna Kłaczyna Kłaczyna