Zygmunt Mineyko gr. Ζίγκμουντ Μινέικο, biał. Зыгмунт (Сігізмунд) Станіслававіч Мінейка (ur. 11 maja 1840 w Bałwaniszkach koło WilnaBenjamin Chapinski, Jan Ciechanowicz, Dzieci żelaznego wilka, Rzeszów 2005, s. 395, 413. Według przekazów rodzinnych Mineyko w majątku rodzinnym Bałwaniszki spędzał dzieciństwo ze względów zdrowotnych, ale urodził się w samym Wilnie., zm. 27 grudnia 1925 w Atenach) – polski szlachcic, powstaniec, oficer, naukowiec i inżynier, naczelnik wojenny powiatu oszmiańskiego w powstaniu styczniowymOrganizacja władz powstańczych w roku 1863 [Spis obejmuje Komitet Centralny oraz naczelników wojennych i cywilnych powiatów z województw: mazowieckiego, podlaskiego, lubelskiego, sandomierskiego, krakowskiego, kaliskiego, płockiego, augustowskiego, wileńskiego, kowieńskiego, grodzieńskiego, mińskiego, mohylewskiego, witebskiego, kijowskiego, wołyńskiego, podolskiego oraz z Galicji, Wielkopolski i Prus Zachodnich. AGAD, nr zespołu 245, s. 12., pułkownik weteran Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.