W 1863 został profesorem zwyczajnym patologii, historii i literatury medycyny na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie. W 1864 roku habilitował się na podstawie rozprawy o anatomii w szkole hippokratejskiej. W 1865 roku na zlecenie rządu pruskiego badał epidemię zapalenia opon mózgowych w Prusach Zachodnich. Wspólnie z Maxem von Pettenkoferem założył w 1873 niemiecką komisję do badania cholery i był przedstawicielem Niemiec na międzynarodowej konferencji cholerycznej w 1874 roku. W 1879 roku udał się w imieniu rządu niemieckiego do guberni astrachańskiej, by zbadać tamtejszą epidemię dżumy, opisaną przez niego w monografii w 1880 roku. W 1872 roku założył Niemieckie Towarzystwo Zdrowia Publicznego (Deutsche Gesellschaft für öffentliche Gesundheitspflege). Do 1885 był jego przewodniczącym, a następnie członkiem honorowym. W 1892 został wybrany członkiem Niemieckiej Akademii Przyrodników Leopoldina.
Żonaty z Pauline Friedländer (1827–1908), córką królewieckiego kupca Hirscha Friedländera (zm. 1871) i Emmy Levin Perlbach. Jego wnukiem był matematyk Kurt Hirsch (1906–1986).