W 1899 roku przy kościele wzniesiono nową plebanię. W okresie okupacji niemieckiej kościół wykorzystywany był jako noclegownia dla przesiedlanych do Kraju Warty Niemców ze wschodu. Po II wojnie światowej przy kościele powstała kamienna kaplica (nawiązująca do groty z Lourdes) oraz drewniana dzwonnica. Kościół był remontowany w 1928, po 1945, w 1959, 1963–1966, 1971 oraz w latach 2000–2002. W latach 1991–1933 przeprowadzono konserwację ołtarza głównego.
W 1995 roku grzegorzewska parafia otrzymała nagrodę Ministerstwa Kultury i Sztuki w konkursie na „najlepszego użytkownika obiektu zabytkowego”.
Architektura i wyposażenie Wyposażenie kościoła składa się z elementów pochodzących z okresu od XVI do XX wieku. W kościele znajdują się m.in. zabytkowe drzwi drewniane z okuciami, istniejące w kościele jeszcze przed 1885 rokiem.
Ołtarz główny Neobarokowy ołtarz główny powstał w 1885 roku, wykorzystano w nim jednak również stare figury i ornamenty. Ołtarz zbudowany jest z nastawy, wspartej dwustrefowym cokołem oraz podzielonej parami kolumn korynckich, a na skrajach także pilastrami. Ołtarz zwieńczony jest wolutą. Polichromia ołtarza imituje marmur, a detale zaakcentowane są złoceniami.