Po zwolnieniu Mansur al-Atrasz ponownie zaangażował się w aktywność w podziemiu i brał udział w ostatecznym obaleniu rządów asz-Sziszaklego w grudniu 1954.
W latach 1954–1958 był deputowanym do syryjskiego parlamentu. Będąc członkiem partii Baas, zaczął równocześnie sympatyzować z naseryzmem i ideą zjednoczenia Arabów pod przewodnictwem Egiptu. W 1956 proponowano mu stanowisko ministerialne w rządzie Sa’ida al-Ghaziego, jednak odrzucił je z uwagi na negatywny stosunek partii Baas do tego gabinetu. Poparł utworzenie Zjednoczonej Republiki Arabskiej i był jej konsekwentnym zwolennikiem, bezskutecznie występował przeciwko zerwaniu unii syryjsko-egipskiej w 1961. W 1962, sprzeciwiając się zerwaniu unii, odmówił wejścia najpierw do rządu Baszira al-Azmy, a następnie Chalida al-Azma.