Kitowicz posługuje się w swoim dziele formą opisu normatywnego. W jego zamierzeniu utwór stanowi rekonstrukcję odchodzącego w przeszłość stanowego świata społecznego. Kitowicz krytykuje czasy Stanisława Augusta Poniatowskiego, porównując je niekorzystnie z epoką Augusta III, którego podziwiał. Nie występuje przy tym z pozycji ani zwolennika reform oświeceniowych, ani obrońcy minionych czasów złotej wolności szlacheckiej.
Najbardziej wartościowa literacko część Opisu dotyczy zamożnej szlachty. Fragment poświęcony obyczajowości chłopskiej sprowadza się do kilku stron na temat ubioru, a tekst urywa się w połowie zdania wkrótce po wzmiance o zjawisku kołtunów na Mazowszu. Omówienia wbrew planom autora nie doczekały się obyczaje szlachty zaściankowej, mieszczan, Żydów i Cyganów.
Styl Kitowicza został scharakteryzowany jako epistolarny z uwagi na dominującą intencję informowania i zabawiania czytelnika, luźną konstrukcję wywodu oraz obecność licznych sprzeczności wewnętrznych, przejaskrawień i niezręczności stylistycznych. Kitowicz stroni od patosu, pedantyzmu i moralizatorstwa, a w jego opisach rzeczywistości społecznej przeważa sardoniczny humor.