W 1920 otrzymał tytuł szambelana papieskiego dworu, nadany przez papieża Benedykta XV, a po jego śmierci godność tę dla Zygmunta Czerwińskiego potwierdził papież Pius XI. Pracował i działał w Łucku. W 1921 w tym mieście został wiceprezesem Powiatowego Związku Ziemian, a w 1923 wybrany prezesem, pozostając na tym stanowisku w kolejnych latach, w 1923 został wiceprezesem reaktywowanego Wołyńskiego Towarzystwa Rolniczego. W 1923 został powołany do Wołyńskiego Koła Pracy „Młodych Ziemian”, w ramach którego w 1924 został wybrany prezesem sądu koleżeńskiego. W 1924 i w 1928 był wybierany przez sejmik łucki na członka wydziału powiatowego w Łucku. W 1926 zasiadł w trzyosobowym składzie sędziowskim przy Związku Ziemian Wołynia. Został mianowany zastępcą członka Okręgowej Komisji Ziemskiej przy Wołyńskim Okręgowym Urzędzie Ziemskim. W 1928 został wybrany członkiem Wydziału Wojewódzkiego i Rady województwa wołyńskiego. 9 stycznia 1930 został mianowany przez ministra sprawiedliwości Feliksa Dutkiewicza na trzyletnią kadencję sędziego honorowego przy sądzie okręgowym w Łucku. Był członkiem Komisji Dyskontowej Banku Polskiego. Należał do Wołyńskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. W latach 30. sprawował urząd burmistrza Ołyki. 30 grudnia 1935 został wybrany członkiem Wojewódzkiej Rady Wodnej. U kresu istnienia II Rzeczypospolitej w latach 30.