Na początku lat 20. artysta skupił się na tematach związanych z takimi czynnościami, jak czytanie, szycie i gra na pianinie w scenerii wnętrz. Jego obrazy z ostatnich dwudziestu lat jego życia eksplorowały świat umysłu, łącząc nastrój, temat i wykonanie. Frieseke nadal interesował się oddziaływaniem światła, ale motywom zaczął przybierać więcej struktury i solidności formalnej, mając celu stworzenie intensywnych, kontemplacyjnych momentów. Skoncentrował się głównie na sceneriach wewnętrznych. Jego ulubionym motywem w tym okresie była jego córka, Frances, która w coraz większym stopniu stawała się jego modelką. Chociaż jego paleta stała się ciemniejsza, a wzorce dekoracyjne bardziej powściągliwe, Frieseke nie stracił zainteresowania światłem odbitym i jego wpływem na przedstawianą postać.