Po powrocie do kraju wstąpił do Wojska Polskiego. W szeregach 101 pułku piechoty walczył na wojnie z bolszewikami i dostał się do niewoli. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 14. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa oficerów sanitarno-administracyjnych, a jego oddziałem macierzystym była kompania zapasowa sanitarna nr 2. Później został przeniesiony do korpusu oficerów piechoty i awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. W 1923 był przydzielony do 74 Górnośląskiego pułku piechoty w Lublińcu. W styczniu 1924 został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Łuniniec na stanowisko oficera instrukcyjnego. W styczniu 1925 został przydzielony do 74 pp, w którym kontynuował służbę na stanowisku dowódcy kompanii. 2 grudnia 1930 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 34. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1931 roku został przesunięty ze stanowiska pełniącego obowiązki obwodowego komendanta Przysposobienia Wojskowego na stanowisko dowódcy batalionu. W listopadzie 1933 został przesunięty ze stanowiska dowódcy baonu na stanowisko kwatermistrza pułku. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku i 43. lokatą w korpusie oficerów piechoty.