Dwupłatowe skrzydła były usztywnione rozpórkami, lotki umieszczono tylko na górnym płacie.
Na jednostkę napędową wybrano silnik Liberty L-12 o mocy 400 km w konfiguracji pchającej.
Samolot mógł przenosić siedmiu pasażerów (zapas paliwa na cztery godziny lotu) lub pięciu pasażerów z zapasem paliwa na siedem godzin lotu.
Samolot został oblatany w czerwcu 1923 i niedługo później rozpoczął regularne loty pomiędzy Nowym Jorkiem a San Juan w barwach linii Aeromarine Airways, w tej roli nosił nazwę Morro Castle II.
W Aeromarine miano nadzieję na rozpoczęcie produkcji seryjnej tych samolotów, ale po katastrofie samolotu Columbus 13 stycznia 1923 zarówno Aeromarine Plane and Motor Company jak i należące do niej linie Aeromarine Airways zakończyły działalność pod koniec 1923 i poza pierwszym egzemplarzem nie wybudowano więcej samolotów tego typu.
Po zamknięciu linii Aeromarine samolot został sprzedany kanadyjskiej firmie Fairchild Air Transport. W Kanadzie został zarejestrowany 25 maja 1926 i otrzymał rejestrację cywilną G-CAFD.