Abdallah Qara'ali odegrał znaczącą rolę podczas synodu maronitów w 1736, kiedy to dokonano kanonicznego obsadzenia stolic biskupich, w tym w Bejrucie.
Przez długi czas rezydencja biskupów znajdowała się nie w mieście, lecz w klasztorze św. Jana. Od czasu Pierre'a Karam Abu zaczęli oni na stałe mieszkać w Bejrucie. Fakt ten sprzyjał rozwojowi społeczności maronitów, która w ciągu kilku lat wzrosła z 3 000 w 1850 r. do 15 000 wiernych w 1870.
Toubia Aoun miał problemy z objęciem katedry biskupiej z powodu silnej opozycji, wspierającej Nicolasa Murada. Udało mu się jednak przekonać oponenta do rezygnacji i 10 czerwca 1847 objął urząd biskupa Bejrutu. On to rozpoczął budowę rezydencji biskupiej, która została zakończona w czasach jego następcy, Yusufa Dibsa (Debsa). Arcybiskup Dips z kolei nakazał także gruntowną przebudowę katedry św. Jerzego (na miejscu wcześniejszej), nadając jej formę znaną obecnie, oraz utworzył niższe seminarium.
Arcybiskup Pierre Chébli (Scebli) kształcił się we Francji, gdzie spędził większość swojej młodości. W czasie I wojny światowej został zesłany przez Turków do miasta Adana, gdzie wkrótce zmarł.