Wychowanie personalistyczne – od osoba (πρόσωπον [prosopon], łac. persona), wychowanie, które stawia na przygotowanie do życia w społeczeństwie pod względem fachowym i moralnym w oparciu o podstawy filozofii, bazującej na doktrynie tomizmu.
Człowiek jako osoba charakteryzuje się zdolnością podporządkowania intelektowi. Pełni on funkcję kierowniczą.
Kształtowanie osobowości rozpoczyna się od uświadomienia sobie słabości natury ludzkiej i poszanowania swoich ułomności i braków. Samozakłamanie i uciekanie się do gromadzenia bogactw przeszkadza w samoocenie i rozwoju.
Cztery kręgi wychowania personalistycznego Pracę nad rozwojem osobowości wychowanie personalistyczne ujmuje w czterech kręgach: Poznania siebie oraz wewnętrznego umiaru i opanowania. Kierowania się sercem – umiłowania bliźnich, czynienia im dobra i jednoczesne wzbogacanie intelektu. Poważnego traktowania wychowania estetycznego, czyli wychowania przez i do sztuki. Roztropności oraz religii praktykowanej przez udział w liturgii i innych zbiorowych aktach kultu przybliżających do jedności z Bogiem.