Dżurdżi Zajdan jest autorem 22 powieści historycznych i jednej powieści obyczajowej. Większość, 17 powieści, tworzy cykl prezentujący dzieje Arabów od okresu przedislamskiego do panowania Saladyna. Akcja dwóch utworów rozgrywa się za panowania Muhammada Alego, jedna zaś - podczas rewolucji młodotureckiej. Kolejno Zajdan opublikował powieści Zbiegły Mameluk (1891), Jeniec wojenny al-Mahdiego (1892), Tyrania Mameluków (1893), Egipcjanka Armanusa (1895), Dziewczyna-bohaterka z rodu Ghassam (1897; jedna z bardziej udanych powieści tego autora), Dziewica Kurajszytów (1898), 17 ramadan (1899), Bohaterka Karbali (1900), Al-Hadżdżadż ibn Jusuf (1901), Podbój Andaluzji (1902), Karol i Abd ar-Rahman (1903), Abu Muslim al-Churasani (1904), Al-Amin i al-Mamun (1906), Narzeczona z Farghany (1907), Ahmad ibn Tulun (1908), Abd ar-Rahman an-Nasir (1909), Przewrót osmański (1911), Dziewczyna-bohaterka z Kajrawanu (1912), Salah ad-Din i podstępy asasynów (1912), Szadżarat ad-Durr (1914)J. Bielawski, K. Skarżyńska-Bocheńska, J. Jasińska, Nowa i współczesna literatura arabska XIX i XX w. Literatura arabskiego Wschodu, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1978, s. 204-207.. W powieściach Zajdana opis wydarzeń historycznych miał większe znaczenie, niż wątki fikcyjne, blisko zresztą z nimi splecione.