w walce wręcz Hajrapetian osobiście zabił ponad 20 fińskich żołnierzy i oficerów, umiejętnie zorganizował i przeprowadził blokadę punktów ogniowych przeciwnika, łącznie czerwonoarmiści zabili w tym ataku ponad 200 fińskich żołnierzy i oficerów i zdobyli dwa bunkry oraz wiele ważnych dokumentów. Podczas kontrataku Finów 12 lutego 1940 Hajrapetian został ciężko ranny i odesłany do szpitala polowego. Uchwałą Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z 7 kwietnia 1940 „za wzorowe wykonywanie bojowych zadań dowodzenia na froncie walki z fińskimi białogwardzistami i przejawianie przy tym dzielności i męstwa” otrzymał tytuł Bohatera ZSRR. Po wyleczeniu ran od sierpnia 1940 służył w szkole piechoty w Leningradzie jako dowódca plutonu szkolnego, w sierpniu 1941 skierowany na front wojny z Niemcami, ranny w walkach, po wyleczeniu służył w szkole w Bierieznikach. W 1942 został ponownie skierowany na front jako dowódca 8 Samodzielnego Batalionu Strzelców Górskich, od grudnia 1942 walczył na Kaukazie i Kubaniu.